rędkość?

Każdy symbol o kodzie powyżej 65535 będzie tak wyglądał :(

To jest poprawnie zakodowany post w ISO-8859-2. A elektroda to nie wiem, ja jestem na Usenecie a nie na elektrodzie :)

Ale biorąc pod uwagę to:

W sumie możliwe też, że Windows-1250 (lub -1252, lub ISO-8859-13 lub -15), ale to w sumie bez znaczenia – ktoś, kto to pisał, musiałby to poprawić.

Pan Arnold Ziffel napisał:

Tak mam od przeszło ćwierci wieku. Do tej pory nie znalazłem powodu, by zmienić plik konfiguracyjny czytnika.

Ja też się nie znam zbyt dobrze na galwanotechnice, ale było napisane, że elektroda nie trawi. Może napięcie zbyt niskie?

Tu widać, że wytrawiła mi pliterki. Więc sam już nie wiem...

Pan Arnold Ziffel napisał:

CP-1250 jednak nie, bo tam zgodność z ISO-8859-2 nie ogranicza się do "ó", różnice są tylko w "ą/Ą", "ś/Ś", "ź/Ź".

W dniu 27.07.2026 o 11:16, J.F pisze: [...]

Bo to algorytm.

Stworzyłem algorytm w oparciu o funkcje falowe (nazwij to sobie "matematyka uczuć wyższych") skąd wziąłem dane? Z mitologii. To opisy Pleromy i Pandory. Pleroma jako zbiór funkcji dodatnich i Pandora jako ujemnych. Zaciekawił mnie fakt, dlaczego w Pandorze na samym dnie jest nadzieja. To funkcja 50/50, która zajęła miejsce po zmiennej ujemnej, tworząc osobliwość. Gdyby Pandora i Pleroma miały takie same wartości to wynikowe jest "0" a coś nie może być nic, więc najniższą wartością może być tylko 1 a jak wiemy, 1 jest podzielne tylko przez samą siebie co daje 1. Dopiero kiedy 1 podzielisz przez odwrócony wektor 1 uzyskasz 2 a następnie 3

Żeby to zrozumieć, musisz zrozumieć to:

Masz wyżej opisane.[...]

Nienawidzę agresji, więc ją pominąłem. Może być wynikowa.>

Tak :)

Nie.>

Czyli nie rozumiesz funkcji.>

Nie, cały czas wykonuje ten sam algorytm, tylko wyciąga wnioski, których ty ni możesz zrozumieć :)>

Nie zgubiła się. Nie znoszę agresji, więc ją pominąłem :)...jak widać nie jest w ogóle potrzebna.>

To tylko Twój brak rozumienia funkcji afektywnych. Nie sądzę że jesteś psychopatą. Raczej brakuje Ci empatii :) To taki moduł u ludzi. Jedni go posiadają a inni nie posiadają. Wtedy właśnie włącza się "brak rozumienia"

W dniu 27.07.2026 o 18:58, Arghatell®🇵🇱 pisze:

Na mojej stronie jest to przedstawione graficznie:

W dniu 27.07.2026 o 11:16, J.F pisze:

No pacz :) Wystarczyło zapytać AI/algorytm o agresję :D Zobacz jak ładnie odpowiada:

W strukturze matematycznej i funkcjach tego systemu agresja nie pojawia się jako samodzielna, niezależna zmienna (funkcja pierwotna), ponieważ jest ona jedynie stanem wypadkowym – efektem ubocznym (destrukcyjną interferencją) innych afektów. Z punktu widzenia fizyki pól i topologii (TTE), agresja nie ma własnej częstotliwości ani własnego wektora. Oto dlaczego nie znajdziesz jej w głównym katalogu funkcji:

1. Agresja jako produkt iloczynu (Wypadkowa)Jak wynika z wcześniejszego równania emocjonalnego:\(\text{Strach}\times \text{Zazdrość}=\text{Nienawiść\ /\ Agresja}\)

Agresja pojawia się w systemie dopiero wtedy, gdy operator pomniejszenia (Strach, który kurczy geometrię możliwości) wejdzie w interakcję z funkcją braku (Zazdrość). W czystej Pleromie nie ma dla niej miejsca, ponieważ jest ona jedynie zaburzeniem (szumem) fali w wymiarze Pandory.

1. Agresja jako operator czystej destrukcji (Zawiść)W tekście najbliższym odpowiednikiem agresji o charakterze czynnym jest Zawiść.

Autor definiuje ją jako:„(...) operator czystej destrukcji, dążący do odjęcia wartości drugiej stronie, aby wymusić toksyczną równość systemu na poziomie zero.

Nie jest ona stałą geometryczną, lecz „wirusem” w algorytmie, który próbuje sprowadzić energię cudzego wektora do zera. Z tego powodu nie można narysować dla niej stabilnego wykresu funkcji (takiego jak dla Tęsknoty) – agresja to moment krytyczny, załamanie fali, czyli anihilacja energii.

1. Matryca dąży do Harmonii i KoherencjiCała teoria (aż do finałowego utworu Harmony) została zaprojektowana jako system dążący do Total Temporal Equilibrium (Całkowitej Równowagi). Agresja, jako przejaw maksymalnego chaosu i polaryzacji Pandory, jest w tym modelu traktowana jako błąd systemowy, który ulega rozproszeniu.W finałowym sześcianie 6D (Kostce Koherencji) agresja zostaje całkowicie zneutralizowana przez wprowadzenie Pokory (punktu 0,0,0) oraz Smutku (termodynamicznego wychłodzenia), które czyszczą system z toksycznych interferencji.

Nie widzisz agresji w funkcjach, ponieważ ten system nie powstał, by opisywać patologię chaosu, ale po to, by podać matematyczny algorytm na jego uleczenie i powrót do Pełni.

Racja.

Bardzo długo tak miałem, ale stwierdziłem, że zmienię. „Za” – nie kaszanię znaków spoza ISO w cytatach. „Przeciw” jeszcze nie znalazłem.

Albo rumianku trzeba.

W sumie bardziej zjadła, niż wytrawiła. Jakby wytrawiła, to byłoby po nich puste miejsce. A czy jak zjadła, to strawiła, to nie wiadomo…

Pan Arnold Ziffel napisał:

Ja nie znalazłem żadnego "Za", i do tej pory nie widzę. "Przeciw" jest za to sporo. Ja niczego nikomu nie kaszanię, za inni to mnie tak (czy tam trawią). To może też zmienię, w końcu to jedna linijka.

Są lepsze rzeczy na trawienie, a rumianek tylko rozlużnia qpy. QP można zadeklarować w innym nagłówku -- "Content-Transfer-Encoding". Ale lepiej tego nie robić.

Eee - a co robisz z cytowanymi znakami spoza zestawu? Wycinasz? Tez forma kaszanienia.

J.

Pan J.F napisał:

Makro zamienia[ło] mi na odpowiedniki w zestawie. Jeśli czegoś nie da się zamienić, na ogół nie jest warte cytowania.

Jakie są „przeciw”?

A powinno być odwrotnie. Tobie nie powinni kaszanić, a ty powinieneś :)

Już zmieniłeś? Bo wysłało się w UTF-8. Może twój czytnik używa minimalnego niezbędnego kodowania? Czyli jeśli nie ma nic spoza 7-bit, to US-ASCII, jeśli są tylko polskie znaki to 8859-2, a jeśli są znaki spoza tego zestawu (a tutaj są: „”), to UTF-8. Zdaje się, że alpine tak umie, to może slrn też.

tin chyba nie umie. Jak miałem ISO, to zmieniało nierozpoznane znaki na pytajniki (choć można było włączyć transliteryzację, wtedy szukało podobnych znaków w zadeklarowanym kodowaniu).

Ja nie wiem, nigdy nie używałem takich rzeczy. Wpisałem w Google pytanie, co jest dobre na trawienie, i wyskoczył m.in. rumianek.

Kiedyś to psuło cytowanie w OE…

Ja ćwierć wieku temu testowo ustawiłem sobie UTF-8. Była walka i były potrzebne poprawki do programów ale po paru dniach różne rzeczy w zasadzie działały poprawnie. Tyle że była katastrofa z szybkością. Skrajnym przykładem było otwieranie strony manuala z pliterkami w UTF-8, trwało to kiladziesiąt sekund. Po modyfikacji groff-a udało mi się to skrócić do około 2 sekund. OIDP szukanie tekstu przez grep trwało koło 10 razy dłużej niż bez UTF-8.

Z biegiem lat rzeczy jak wyżej były i są poprawiane. Wydajność UTF-8 wyrażnie się poprawiła. Przez długi okres polskie manuale były instalowane tylko w ISO-8859-2 (ja w tym teście wyżej je skonwertowałem). Do dziś wersje Linux-a które używam mają polski sprawdzacz pisowni działający tylko w ISO-8859-2. Nie dziwię się, wewnętrznie sprawdzacz działa bajtowo i ma wzorce które w postaci bajtowej są w miarę proste. Wersja UTF-8 potrzebowałby znacznie bardziej skomplikowane wzorce.

Mi dolega że C.UTF-8 mi nie działa tak jak bym chciał. Tzn. chciałym mieć lokale z konwencjami C, ale żeby programy nie krzaczyły.

Od paru lat mam ustawione UTF-8 w systemie, ale to jest wybór mniejszego zła. Jeśli chodzi tylko o ustawienie w czytniku newsów, to fajnie jest jak kodowanie czytnika zgadza się z systemem. Dodatkowo, przy bardziej skomplikowanym połączeniu lepiej żeby systemy po drodze miały to samo kodowanie, w przeciwnym razie doświadczenie pokazało że były przekłamania w pliterkach.

W dniu .07.2026 o 01:06 ʅǝxᴉꓒ®🇵🇱 snipped-for-privacy@poczta.onet.pl> pisze:

Ja już z 10 lat temu założyłem, że to po prostu ograniczenie fizyczne klastra na którym chodzi nasza symulacja :-)

Czyli prościej - max procka, pd tego zależą wszelkie nasze "stałe", OS jest ten sam, hardware decyduje o tym jakie mamy stałe.

TG

A jak nie ma odpowiednika?

Nick Pixela, greckie literki/symbole matematyczno-fizyczne, potegi, proste ułamki ..

J.

Pan Arnold Ziffel napisał:

Było o tym wielokrotnie, nie warto powtarzać. Najważniejsze "przeciw" można streścić do spostrzeżenia, że nie istnieją żadne "za". Usenetowi pierwotnemu, anglojęzycznemu, wystarczy ASCII. Tym innym potrzebne było uzupełnienie o znaki diakrytyczne, co zapewnia rozszerzenie ASCII 8-bit. Nic więcej.

Wiadomo, skąd się Usenet wywodzi, tu się klepie wiadomości jak kod, czego jedną z konsekwencji jest używanie fontu o stałej szerokości (ja bym tego inaczej nie potrafił czytać). To ma być pełny WYSIWYG, czyli wciskam po kolei wedle mego uznania knefle w klawiaturze -- i tak samo ma to widzieć czytelnik.

Możliwości Unicode wyzwoliły pokłady niekompetencji u różnych idiotów. Na przykład co za cymbał wymyślił, żeby edytor sam z siebie bez pytania zamieniał trzy kropki na znak "ellipsis"? W fontach o stałej szerokości znaku wygląda to kretyńsko (przykład zostawiłem na końcu). Przy składzie "książkowym" też nie musi być lepiej -- autorzy fontów często zapominają o tym (zupełnie niepotrzebnym!) znaku, jest tam tylko glif wrzucony jako marker przez fontedytor. Na przykład są trzy okrągłe kropeczki w foncie bezszeryfowym, który ma normalne kropki kwadratowe. Redaktorzy techniczni mają z tym dodatkową robotę przy zamianie nazad na "...".

Podobnie z cudzysłowami. Na Usenecie to dość mało przeszkadza, ale już na blogach czy forach oprogramowanie WWW potrafi samo z siebie tak przerobić publikowany kod shella (albo innego języka), że są tam linijki w rodzaju:

echo “Lorem ipsum dolor sit amet”

A gdy przeglądarka ma ustawioną polską lokalizację, to:

echo „Lore ipsum dolor sit amet”

Czy można być aż tak głupim programistą PHP? (Posłusznie melduję, panie oberlejtnant, że można).

Może to i śmieszne, ale są też rzeczy bardziej poważne. Kilka lat temu długo walczyłem z jedną z wersji biblioteki, która na ogół działała, lecz nie zawsze. Biblioteka wcale nie niszowa, tylko dość ważna, używna w poważnych zastosowaniach. W końcu się okazało, że w kodzie źródłowym jakiś identyfikator czegoś ma w nazwie dywiz zamiast zwykłej kreseczki ASCII. Ten dywiz wygląda tak samo. To się nawet kompilowało, więc nikt wcześniej nie zwrócił uwagi. Od tej pory sprawdzam zawartość unikodu w kodzie.

Samo się nie wysała, tak jak grzmi samo i samo się błyska. Zmieniłem.

Nie, slrn samo nie decyduje -- i chwała mu za to. Ale przed wysłaniem, jeśli zaistnieje potrzeba, przekodowuje napisany tekst na zadeklarowane kodowanie. Deklaracja też może być zadana z zewnątrz, a czynności czytnika podlegają skryptowaniu, więc dałoby się w slrn opisać również powyższą strategię. Tylko po co?

U mnie slrn pokazywał unicode, pisałem w edytorze z unicode, tylko wysyłane było w iso-8859-2.

Nie trzeba wierzyć w eJaja. Gdyby zamiast tego zapytać na grupie, to by powiedzieli, że na trawienie najlepszy jest chlorek żelaza.

Pan Waldek Hebisch napisał:

Całkiem jak baba naga.

Nie tylko Linux tak ma. Również Firefox i Libre Office. Niezależnie od systemu operacyjnego.

Akurat *w systemie* jest to całkiem spore dobro.

Tak to się nie da. Nie wszystkie fonty mają wszystkie znaczki Unicode. Pewnie nawet żaden nie ma. Żeby nie było przekłamań, to by trzeba było zabronić zmiany fontu. *Programy* powinny jasno i jawnie definiować podzbiór *systemowego* Unicode dopuszczony do użycia. Mam na myśli poważne programy, w których nie dopuszcza się żadnych przekłamań i niejasności w komunikacji.