Witam! Na marginesie rozległego (i całkiem poważnego ;) wątku na pl.sci.chemia o toksyczności rtęci mam całkiem przyziemne pytanie praktyczne.
Otóż jedna z najwygodniejszych kąpieli stosowanych do trawienia miedzi z płytek drukowanych, oprócz nadsiarczanu amonu (~250g/l) zawiera niewielką domieszkę chlorku rtęciowego (HgCl2 - 8mg/l) w roli katalizatora. Stężenie rtęci i jej całkowita masa w trawiarce (ca. kilkadziesiąt mg) są raczej niewielkie. W warunkach amatorskich, przy okresowej wymianie wyczerpanej kąpieli na dobrą sprawę wystarczy odkręcenie na kilka minut kranu z wodą, żeby być w zgodzie z dopuszczalnym stężeniem rtęci w ściekach komunalnych (0.1mgHg/l wg.
formatting link
jak wynika ze wspomnianego wątku, nie da się określić _bezpiecznego_ stężenia Hg. Czy możecie zatem podsunąć prosty sposób strącenia rtęci ze wspomnianej kąpieli (będącej jednocześnie stężonym roztworem CuSO4 i (NH4)2SO4), do postaci możliwie nieaktywnej z punktu widzenia środowiska? Skoro nie musi, to po co ma się panoszyć w szambie, czychając na biedne organizmy wodne. ;-)