Ik herinner me dat je al meer mensen deze diagnose hebt opgeplakt en wil je graag duidelijk makend dat die visie een beetje ongenuanceerd is (of laat ik het zo zeggen: "Ik wil je graag duidelijk maken waarom ik dat vind"). Voor wat betreft dat selectieve geheugen heb je helemaal gelijk. Maar ik zal absoluut de term "die goeie ouwe tijd" niet in de mond nemen, dat heb ik hier ook niet gedaan. Zoals Ruud net schreef elders in deze draad, was in hun tijd de televisie een soort revolutie. Net zo goed als ik het over de homecomputers had. In een continu veranderende wereld gebeuren er steeds nieuwe dingen. Juist het meemaken van de nieuwigheid van die dingen kan ze heel speciaal maken (en dan heb ik het niet over de tiende nieuwe variant op "Big Brother" maar misschien dat je het oorspronkelijke programma, hoewel ik er geen vijf minuten naar kon kijken (ik vond het vreselijk), wel als iets heel nieuws kunt beschouwen wat voor veel mensen heel spannend is geweest; kortom voor die mensen ook een soort bijzonder geluk om dat mee te maken). Ik geloof ook niet dat er in het prille begin goedkope pulp op de TV kwam (hoewel je in het begin van de homecomputers wel enorm veel baggerprogramma's kon kopen, dat geef ik toe, maar dat is een ander verhaal), omdat het toen een enorme eer was om voor de televisie te werken en men alles in het werk stelde om er een succes van te maken. Het ging toen om het !mogen! maken van een programma, nu gaat het eerst en vooral om het geld kunnen slaan uit een programma (dat wij de programma's uit die tijd vaak heel saai vinden (kijk nu eens naar Swiebertje, flauw!) is iets heel anders, dat is omdat wij een totaal ander referentiekader hebben). Niet dat er geen mensen meer zijn die nog wel een goed programma/film willen maken, die zijn er zeker. Maar het kijken naar de TV is nu iets gewoons geworden in tegenstelling tot in Ruud's jonge jaren; toen was het enorm opwindend om bij die ene bewoner in de straat die zo'n wonderkast had, te mogen gaan kijken. En dan maakte het niet uit of er nu iemand zat te demonstreren op welke manieren je kon breien of dat er een spannende film over een treinoverval op was (een beetje misschien wel, ik geef wel twee heel extreme uitersten). Het was gewoon spannend omdat het spannend was om levende poppetjes verkleind in zo'n kastje heen en weer te zien lopen terwijl je, als je met een zaklamp door de spleetjes in het toestel keek, erachter kwam dat die mannetjes daar helemaal niet in zaten. Voor de computers is het een analoog verhaal. Zeker kun je nu nog altijd heel veel plezier met de computer beleven, maar het is geen pionieren meer. Toen die dingen net bereikbaar werden voor de gewone mensen (en wat waren ze duur als je ze vergelijkt met wat je nu voor hetzelfde geld koopt ;-) ), was het gewoonweg heel opwindend om achter zo'n ding te zitten, om te zien wat voor wonderen er allemaal uit konden komen, terwijl je vandaag-de-dag kijkt of de graphics van een spel wel mooi genoeg zijn of dat je wel online kunt updaten. We zijn verwend en de kick is eraf. Zoiets geldt niet enkel voor het tijdsverloop in de wereld, maar nog veel meer komt het naar voren in de loop van je leven. Zelf heb je continu zaken die je ontdekt en dat kan heel opwindend zijn. Het probleem is dat je pas achteraf, als het gevoel dat het ontdekken van het een of het ander, zoals de homecomputer, niet meer onder je bereik ligt omdat die fase nou eenmaal voorbij is en je hetgeen wat toen zo spannend was, al kent, gaat waarderen hoe spannend/leuk zo'n ontdekkingsperiode is geweest. Dat heeft niks te maken met een selectief geheugen; ik zou voor geen goud terug willen naar de tijd dat ik veel plezier beleefde aan het ontdekken van de homecomputer omdat ik in die tijd ook heel vervelende zaken heb meegemaakt. Wel vind ik het heel jammer dat dat opwindende gevoel weg is, iets anders doen dan mezelf erbij neerleggen, kan echter ik niet. Want terughalen, dat gaat gewoon niet. Maar tegelijkertijd besef ik dat ook in deze periode van mijn leven ik in aanraking kom met zaken die dat spannende gevoel kunnen opwekken. En dat je dus bij het doen van het een of het ander ervan moet genieten. Dat je steeds moet beseffen dat dit moment misschien wel zo'n moment is waar je over tien jaar net zo over gaat denken als de dingen die ik eerder beschreef. Ik vind dat je dat goed beseft als er weer eens iemand dood gaat in je omgeving; dan beleef je weer in je hoofd wat voor bijzondere dingen je weer met die persoon je hebt meegemaakt, en hoe jammer het is dat je die dingen niet meer terug kunt halen om er nog eens van te genieten. En dan besef je ook weer dat je de mooie momenten die je meemaakt met de vrienden die nog wel leven, heel erg moet waarderen.
Je hebt helemaal gelijk, er is nog genoeg plezier te beleven en de microcontrollers die nu zo goed verkrijgbaar zijn voor de hobbyist, kunnen weer zorgen dat deze periode heel spannend is (een ander voorbeeld is de revolutie van de 3D-VGA-kaarten waarmee je allerlei moois kunt maken wat vroeger niet kon op een betaalbare computer). Als hobbyist ben je nu in staat om dingen te maken waar je twintig jaar geleden enkel van kon dromen. Ik kan je dan ook alleen maar adviseren om er met volle teugen van te genieten en je leven niet te laten vergallen door tegenslagen of vervelende mensen (het schijnt dat die bestaan), want dit is dan weer zoiets wat over tien jaar heel gewoontjes is (voor jou als informaticus zal het allemaal al wel wat gewoner zijn dan voor mij als hobbyist) en dan denk je "wat was het toch spannend om dat allemaal te ontdekken".
Laat ik het dan maar hebben over de goede tegenwoordige tijd die tijdloos is maar wel continu en onherroepelijk wordt vervangen door nieuwe tegenwoordige tijd. Of zoals Youp van 't Hek zegt: "We moeten door!".
Ik hoop dat je snapt wat ik bedoel als ik zeg dat ik het niet heb over "die goeie ouwe tijd"!
Nog bedankt voor al jouw uitleg over de televisie.
Vriendelijke groeten, Rene